بروز واکنشهای حین انفوزیون داروی ریتوکسیمب در منابع علمی معتبر بهطور بسیار شایع گزارش شده است. این واکنشها ممکن است شامل خارش، بثورات پوستی، کهیر، قرمزی پوست، درد گلو، تنگی نفس، تورم حلق یا حنجره، گرگرفتگی، افت فشارخون، تب، خستگی، سردرد، سرگیجه، تهوع، افزایش ضربان قلب و حتی آنافیلاکسی باشد. احتمال بروز و همچنین شدت این واکنشها در تزریق اول بیشتر است. در برخی موارد واکنشها ممکن است جدی باشد. بیمار باید در طول تزریق و حداقل تا یک ساعت پس از آن از نظر بروز این واکنشها تحت نظر باشد. این واکنشها ممکن است تا ۲۴ ساعت بعد از تزریق رخ دهد. اگـر بیمار هنـگام یـا بعـد از تزریـق ریتوکسیمب، علائمـی از قبیـل تنگـی نفـس شـدید همـراه با اسپاسـم ریه و افت اکسیژن، افت فشـارخـون، التهـاب و تورم پوسـتی (آنژیـوادم)، تـب، لـرز و کهیر را تجربه کرد، باید بلافاصله پزشـک خود را مطلـع سازد. بیشتر این حالات شـدید معمولاً طی 30 تا 120 دقیقه بعـد از تزریـق رخ میدهد و ممکن است خطرنـاک و تهدیدکننده حیـات باشد. اگـر ایـن علائم در بیمار ایجـاد شـد، بایـد تـا رفـع کامـل آنها مـورد ارزیابـی و تحـت نظـارت دقیق پزشـک قـرار گیرد. برای کاهش بروز یا شدت این واکنشها، ممکن است پزشک اقدامات پیشگیرانه مانند تجویز دارو را انجام دهد. درصورت بروز واکنشهای حین انفوزیون، پزشک معالج ممکن است بسته به شدت واکنشها، اقداماتی مانند قطع موقت یا دائمی تزریق دارو، تغییر سرعت تزریق یا انجام اقدامات حمایتی و دارویی را انجام دهد. غالباً این واکنشها با انجام اقدامات مناسب برطرف میشود و مانعی برای ادامه انفوزیون وجود نخواهد داشت.