بهجت نوعی سندروم (نشانگان) است که با نام «بیماری جاده ابریشم» نیز شناخته می‌شود.
این بیماری نوعی بیماری التهابی است که در جمعیت کشورهایی که در مسیر جاده قدیمی ابریشم قرار دارند،
شیوع بیشتری دارد و طیف وسیعی از علائم را نشان می‌دهد. در بیشتر مبتلایان، این بیماری در سن 20 تا 40 سالگی تشخیص داده می‌شود.

اگرچه علت دقیق این بیماری ناشناخته است، بررسی‌ها نشان می‌دهد تحریک سیستم ایمنی علیه سلول‌های فرد
باعث نوعی التهاب در عروق کوچک و متوسط بدن می‌شود. التهاب عروق بدن بسته به محل و شدت درگیری ممکن است
اندام‌های مختلف بدن را درگیر کند و باعث بروز علائم و عوارض مختلف شود.

با توجه به مکانیسم این بیماری، تقریباً تمام اعضای بدن ممکن است در این بیماری درگیر شوند.
شدت و نوع درگیری و تظاهرات بیماری در هر فرد متفاوت است. آفت‌ دهانی دردناک تکرارشونده شایع‌ترین تظاهر این بیماری است.
سایر تظاهرات این بیماری عبارت‌اند از:

  • درگیری و زخم چشمی
  • ضایعات پوستی و تناسلی
  • درد و التهاب مفاصل
  • درگیری سیستم عصبی
  • علائم قلبی، کلیوی و ریوی
  • علائم گوارشی، مانند درد شکم و اسهال

ژنتیک و سابقه خانوادگی بیماری مهم‌ترین عوامل خطرساز این بیماری هستند. بیماری‌ها و تغییرات سیستم ایمنی
ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهند. عفونت‌ها و آسیب رگ‌های بدن نیز ممکن است در فعال شدن این بیماری نقش داشته باشند.

علاوه‌بر اینکه مکانیسم بیماری بهجت به‌درستی شناخته نشده است، تاکنون روش پیشگیری مؤثری نیز برای جلوگیری از ابتلا به این بیماری مطرح نشده است.
رعایت سبک زندگی سالم ممکن است در پیشگیری از ابتلا به این بیماری مؤثر باشد. تشخیص سریع بیماری، بررسی‌های دوره‌ای و کنترل مناسب بیماری نیز از بروز عوارض جدی پیشگیری می‌کند.

تشخیص این بیماری براساس مجموعه علائم و معاینات است. بیمارانی که دچار آفت‌های مکرر دهانی می‌شوند، ممکن است از نظر سایر علائم نیاز به بررسی داشته باشند.
بنا به وسعت درگیری، ممکن است از روش‌های آزمایشگاهی و تصویربرداری برای تشخیص قطعی بیماری یا عوارض آن استفاده شود.

کنترل پاسخ التهابی و سیستم ایمنی اساس درمان این بیماری است. درمان هرکدام از درگیری‌های این بیماری در هر فرد متفاوت است.
در خط اول درمان ضایعات دهانی، پوستی و تناسلی از کورتیکواستروئیدهای موضعی استفاده می‌شود که درصورت عدم پاسخ‌دهی می‌توان از داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی
مانند کلشی‌سین، آزاتیوپرین و مهارکننده‌های TNF شامل آدالیمومب و اتانرسپت استفاده کرد.
سایر داروهایی که در درمان علائم و عوارض مختلف این بیماری استفاده می‌شود، عبارت‌اند از:

  • سیکلوسپورین
  • داروهای ضدانعقاد
  • مایکوفنولات موفتیل
  • اپرمیلاست
  • اینترفرون آلفا
  • داروهای چشمی موضعی
  • سیکلوفسفامید

بنا به صلاحدید، ممکن است علاوه‌بر درمان دارویی، از روش‌های دیگری مانند اقدامات جراحی در ترکیب با دارودرمانی برای کنترل عوارض این بیماری استفاده شود.
درصورت آسیب پیشرفته برخی اندام‌ها، مانند کلیه، ممکن است بیماران نیازمند درمان‌های تهاجمی باشند.

بهبود سبک زندگی نقش مهمی در پیشگیری یا کنترل مناسب بیماری بهجت دارد. اگرچه این تغییرات، بیماری را درمان نمی‌کند،
به کاهش علائم و بهبود سلامت کلی کمک می‌کند. برای بهبود سبک زندگی در افراد مبتلا به بهجت، چند توصیه مهم وجود دارد که عبارت‌اند از:

  • ورزش منظم
  • پرهیز از مصرف بیش از حد مسکن‌ها و سایر داروهای مؤثر بر کلیه
  • پرهیز از آسیب به مفاصل و پوست
  • رعایت رژیم غذایی سالم و مصرف مایعات کافی
  • ترک سیگار
  • کنترل فشارخون