یووئیت

یووئیت به مجموعه‌ای از اختلالات گفته می‌شود که با التهاب لایه میانی چشم (یووه‌آ) همراه است و ممکن است ساختارهای مجاور را نیز درگیر کند.

یووئیت براساس قسمت درگیرکننده در چشم، به 4 نوع زیر تقسیم می‌شود:

  • یووئیت قدامی: درگیری اتاقک قدامی چشم (زلالیه)، عنبیه یا اجسام مژگانی
  • یووئیت میانی: درگیری فضای زجاجیه (اتاقک خلفی چشم)
  • یووئیت خلفی: درگیری اتاقک خلفی چشم، بافت مشیمیه یا شبکیه
  • یووئیت منتشر (سرتاسری): درگیری تمام نواحی مذکور

 

هنگامی که یک عامل محرک (عفونی یا غیرعفونی) وجود دارد، سیستم ایمنی بدن فعال می‌شود تا با آن مقابله کند. این فعال‌سازی منجر به ترشح فاکتورهای التهابی می‌شود که به محل عفونت یا التهاب هدایت می‌شوند. در یووئیت، این فرایند در لایه یووه‌آ رخ می‌دهد که منجر به التهاب، تورم و علائمی مانند درد، قرمزی و تاری دید می‌شود. یووئیت به دلایل مختلفی ایجاد می‌شود و به‌طورکلی به دو دسته عفونی و غیرعفونی تقسیم می‌شود:

  • علل عفونی: برخی از میکروارگانیسم‌ها ممکن است باعث التهاب یووه‌آ شوند. این عوامل عفونی شامل باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها یا انگل‌ها هستند که با نفوذ به چشم، واکنش التهابی را تحریک می‌کنند.
  • علل غیرعفونی: در بسیاری از موارد، یووئیت ناشی از واکنش‌های خودایمنی است. در این حالت، سیستم ایمنی بدن به‌اشتباه به بافت‌های خودی، ازجمله بافت‌های چشم، حمله می‌کند و باعث التهاب می‌شود. همچنین، یووئیت ممکن است با بیماری‌های سیستمیک مانند روماتیسم مفصلی مرتبط باشد. ضربه به چشم از دیگر عوامل بروز یووئیت غیرعفونی است.
  • درد چشم
  • قرمزی چشم
  • حساسیت به نور
  • تاری دید
  • افت بینایی
  • دیدن لکه‌های شناور (مگس‌پران)
  • آسیب‌های چشمی مانند ضربه یا جراحی چشم
  • ابتلا به برخی بیماری‌های خودایمنی مانند بیماری التهابی روده یا بیماری بهجت
  • برخی عفونت‌ها مانند تبخال، سیفلیس، سل یا …
  • ژنتیک یا سابقه خانوادگی
  • سن زیاد
  • درمان به‌موقع عفونت‌های موضعی یا سیستمیک
  • کاهش خطر ابتلا به یووئیت با کنترل و درمان مناسب بیماری‌های خودایمنی
  • پایش منظم توسط چشم‌پزشک درصورت ابتلا به بیماری‌های خودایمنی سیستمیک
  • سبک زندگی سالم، مانند تغذیه مناسب، ورزش منظم و مدیریت استرس برای بهبود سیستم ایمنی و کاهش التهابات
  • معاینه کامل ساختارهای قدامی و میانی چشم توسط چشم‌پزشک با دستگاه اسلیت لمپ
  • معاینه انتهای چشم با افتالموسکوپ برای ارزیابی شبکیه و مشیمیه
  • آنالیز مایعات اتاقک قدامی و خلفی چشمی
  • رادیوگرافی، MRI و ارزیابی بیماری‌های خودایمنی برای تشخیص سایر بیماری‌های همراه

یووئیت عفونی

  • درمان‌ یووئیت عفونی استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های مناسب است.

یووئیت غیرعفونی

  • کورتیکواستروئیدهای موضعی، خوراکی یا تزریقی براساس قسمت درگیر و شدت بیماری
  • داروهای سرکوب‌کننده ایمنی در موارد مزمن یا مقاوم مانند متوترکسات، آزاتیوپرین یا داروهای بیولوژیک مانند آدالیمومب

با توجه به پیچیدگی مکانیسم‌های ایجاد یووئیت و تأثیرات مختلف آن بر بینایی، تشخیص، استفاده منظم از داروها و پایش مداوم با پزشک مربوطه (اعم از چشم‌پزشک یا سایر متخصصان) ضروری است.